یکی از مهم‌ترین مخاطرات طبیعی که همه‌ساله خسارات گسترده‌ای بر سکونتگاه‌های انسانی وارد می‌کند، سیل است. این بحران به دلیل شرایط محیطی، نحوه گسترش شهرها و استقرار نامناسب زیرساخت‌ها، می‌تواند آسیب‌های فراوانی در ابعاد اجتماعی، اقتصادی، کالبدی و مدیریتی ایجاد کند. پژوهش حاضر با هدف ارزیابی و مقایسه میزان تاب‌آوری شهر آق‌قلا در برابر سیل‌های منطقه‌ای در ابعاد اجتماعی، اقتصادی، نهادی ـ مدیریتی و کالبدی ـ محیطی انجام شده است. روش پژوهش توصیفی ـ تحلیلی و از نوع کاربردی است. در این پژوهش، شاخص‌های مرتبط با تاب‌آوری از طریق مطالعات اسنادی و بررسی پیشینه تحقیق استخراج شد و داده‌های مورد نیاز با استفاده از مطالعات میدانی و اطلاعات موجود در نواحی شهری جمع‌آوری گردید. برای تجزیه و تحلیل داده‌ها از روش‌های آمار توصیفی، آزمون One Sample T-Test، تحلیل همبستگی پیرسون و مدل تصمیم‌گیری TOPSIS در نرم‌افزار SPSS استفاده شد. نتایج پژوهش نشان داد که میزان تاب‌آوری در نواحی مختلف شهر آق‌قلا یکسان نیست. بر اساس یافته‌ها، ناحیه 1 با میانگین 33/3 بیشترین میزان تاب‌آوری را داشته و در رتبه نخست قرار گرفته است. ناحیه 3 با میانگین 15/3 در وضعیت نسبتاً مطلوب و رتبه دوم قرار دارد؛ در حالی که ناحیه 2 با میانگین 71/2 کمترین میزان تاب‌آوری و بیشترین آسیب‌پذیری را در برابر سیلاب نشان می‌دهد. همچنین نتایج تحلیل همبستگی بیانگر وجود رابطه مثبت میان ابعاد مختلف تاب‌آوری است؛ به‌گونه‌ای که بهبود شرایط اقتصادی، مدیریتی و کالبدی می‌تواند نقش مؤثری در افزایش تاب‌آوری شهری و کاهش آسیب‌پذیری ناشی از سیلاب داشته باشد.

واژه‌های کلیدی: تاب آوری، سوانح طبیعی، سیل، شهر آق قلا

     

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:

---

---