1- گروه معماری، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران،ایران.
2- گروه معماری، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران،ایران. ،labibzadeh11@iau.ac.ir
2- گروه معماری، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران،ایران. ،
چکیده: (22 مشاهده)
تهران بهعنوان بزرگترین کلانشهر کشور، با رشد فزاینده جمعیت، تراکم بالای ترافیک و آلودگی شدید هوا مواجه است؛ شرایطی که بیانگر ناتوانی شبکههای حملونقل سنتی در پاسخگویی به نیازهای آینده کاربران در فضاهای شهری است. در چنین بستری، ایجاد پایانههای حمل و نقل هوایی شهری مبتنی بر فناوریهای نوین حملونقل عمودی به ضرورتی غیرقابل اجتناب تبدیل شده است. با این وجود، فقدان الگوی جامع برای طراحی پایانههای هوایی که ضمن انطباق با تحولات فناورانه آتی، الزامات زیستمحیطی، اقتصادی و اجتماعی را نیز تأمین کند، یکی از چالشهای اصلی معماران و برنامهریزان شهری محسوب میشود. این پژوهش با هدف ارائه راهکارهای طراحی پایانه هوایی شهری، به شناسایی و اولویتبندی شاخصهای مؤثر بر طراحی این پایانهها در شهر تهران میپردازد. روش تحقیق از نوع توصیفی- تحلیلی و پیمایشی است. جامعه آماری شامل معماران، اساتید دانشگاه و پژوهشگران حوزه طراحی معماری پایانههای حملونقل است که با هدف ارائه راهبردهای تخصصی انتخاب شدهاند. تحلیل دادهها با بهرهگیری از آزمون تی، فریدمن، تحلیل عاملی و مدلسازی معادلات ساختاری انجام گرفته است. نتایج نشان میدهند که انعطافپذیری فناورانه و سازگاری محیطی، بیشترین اهمیت را از دیدگاه خبرگان دارد؛ شاخصهایی نظیر پیشبینی اثرات منظر شهری، انطباق با فناوریهای پرنده و استفاده از انرژیهای تجدیدپذیر بالاترین امتیاز را کسب کردهاند. در مقابل، مؤلفههای پایداری اقتصادی و ارتقای تعامل اجتماعی شامل طراحی فضاهای اجتماعپذیر و مدلهای درآمدزایی پایدار، کمترین توجه را دریافت نمودهاند؛ امری که میتواند در بلندمدت تعادل میان کارایی فناورانه و رضایت عمومی را برهم زند و پایداری سامانه حملونقل هوایی شهری را با چالش مواجه سازد.
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
